محمدعلی فیاضبخش - روزنامه اطلاعات: اخیرترین جز زدنها و به پیر و پیغمبر قسمخوردنهای آقای رئیس جمهور، در جمع سران آموزش و پرورش بود در مراسم «آغاز گام دوم نهضت توسعه عدالت و کیفیت آموزشی با مشارکت مردم»، و این که باز هم به پیر و پیغمبر قسم، که ما میتوانیم مشکلات را حل کنیم؛ اگر...
متأسفانه این حقیر به سبب بیخبرماندن از گام اولِ این توسعه، نمیتوانم نظر و قضاوتی به میان آورم و افسوس میخورم که چرا از نتایجِ موفقیتآمیز! آن گام عقب ماندم. لذا همین فرصت را مغتنم میشمارم در آرزوی موفقیت این دومین گام.
...و اما در بحبوحه ردّ کلیات بودجه کشور از سوی کمیسیون تلفیق مجلس ـ و لابد به سبب کمی اختصاصات به انواع نهادها ـ نمیدانم گام دوم، به مصداق «بیمایه فطیر است» تا کجاهای این «نهضت توسعه و عدالت آموزشی» را میتواند فتح کند و آنگاه گام سوم برداشته شود؟
گویا گردونه دورِخودگشتن و تکراریات را مکرّرکردن و ترجیعبندِ «بایدها و تأکیدها» را فربهنمودن تمامی ندارد.
آقایان سران و نخبگان آموزشی و پرورشی!
بزرگ شما اخیراً با قاطعیتی مثالزدنی به اعتراض برآمد که: «کجای دنیا وظیفه وزیر، ساختن مدرسه است!؟»؛ و لابد از همه کجاهای دنیا به سبب اطلاعات آموزشی وسیعشان مطلع بودند.
نیز بارها تأکید کردهاند که نماز دانشآموزان، اولویتشان است، نه معیشت معلّمان. خب! واضحتر از این میتوان به گامهای دوم و سوم و چندم به چشم موفقیت نگریست و از هماکنون بدان فتحالفتوحها دستافشانی و پایکوبی نکرد؟!
وقتی راهبرد آموزش و پرورش رسمی کشور، اینقدر شفاف و صریح، لااقل در دو اصل «عدم وظیفهمندی وزیر در مدرسهسازی» و «اولویت نماز بر معیشت معلمان» اعلام میشود، این دیگر نیاز به اینهمه نشست و مراسم و وقتگیری از رئیس جمهور و وادارسازی او به قسم پیر و پیغمبر دارد؟ به پیر و پیغمبر، نه والله!
