به گزارش ایسنا، در سالهای اخیر، پدیده تغییرات آبوهوایی به یکی از مهمترین دغدغههای جهانی تبدیل شده است. افزایش دما، شدت گرفتن موجهای گرما، خشکسالیهای طولانی و بارشهای نامنظم، نشانههایی از بحرانی هستند که زندگی انسان و محیطزیست را بهطور مستقیم تحت تأثیر قرار دادهاند. یکی از عوامل اصلی بروز این وضعیت، استفاده گسترده از سوختهای فسیلی مانند نفت، گاز و زغالسنگ است. این منابع اگرچه سالها نیاز انرژی بشر را تأمین کردهاند، اما پیامدهای زیستمحیطی سنگینی به همراه داشتهاند. در چنین شرایطی، توجه به انرژیهای تجدیدپذیر مانند خورشیدی، بادی و زیستتوده بهعنوان گزینههایی پاکتر و پایدارتر، بیش از گذشته اهمیت پیدا کرده است. این منابع میتوانند ضمن کاهش انتشار گازهای گلخانهای، به بهبود امنیت انرژی و دسترسی پایدارتر به انرژی کمک کنند.
از سوی دیگر، رشد جمعیت و توسعه صنعتی باعث شده تقاضای جهانی برای انرژی با سرعت زیادی افزایش یابد. هرچند فناوریهای مرتبط با انرژیهای تجدیدپذیر در حال پیشرفت هستند و سهم آنها در سبد انرژی جهان رو به افزایش است، اما همچنان بخش عمده بازار انرژی در اختیار سوختهای فسیلی قرار دارد. در همین حال، کاهش حمایتهای دولتی و یارانهها در بسیاری از کشورها سبب شده فعالان این حوزه نتوانند تنها به کمکهای مالی دولت تکیه کنند. به همین دلیل، شکلگیری مدلهای کسبوکار جدید و خودپایدار در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر به یک ضرورت تبدیل شده است. این مدلها باید بهگونهای طراحی شوند که علاوه بر سودآوری اقتصادی، به ابعاد اجتماعی و زیستمحیطی نیز توجه داشته باشند و بتوانند در بلندمدت دوام بیاورند.
در این زمینه، رضا گلیج، عضو گروه مدیریت صنعتی دانشکده علوم اقتصادی و اداری دانشگاه مازندران، به همراه دو نفر از همکاران دانشگاهی خود، پژوهشی را درباره موانع شکلگیری بنگاههای فعال در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر انجام دادهاند. این پژوهش که بر استانهای شمالی ایران تمرکز دارد، با نگاهی به مدلهای کسبوکار، تلاش کرده است مشخص کند چه عواملی بیش از همه مانع راهاندازی و موفقیت شرکتهای فعال در این حوزه میشود.
برای انجام این تحقیق، ابتدا مبانی نظری مرتبط با انرژیهای تجدیدپذیر و توسعه پایدار بررسی شد و بر اساس آن، هفت فرضیه درباره موانع احتمالی شکلگیری این کسبوکارها تدوین گردید. سپس دادههای مورد نیاز از طریق نظرسنجی از ۵۹ نفر از متخصصان و فعالان صنعت انرژی جمعآوری شد و اطلاعات بهدستآمده با استفاده از روشهای آماری پیشرفته تحلیل شد.
یافتههای پژوهش نشان دادند که موانع فرهنگی و اجتماعی، نقش پررنگی در جلوگیری از ارائه ارزش توسط شرکتهای انرژیهای تجدیدپذیر دارند. به زبان ساده، نگرشها، باورها و سطح آگاهی عمومی میتواند تعیین کند که یک کسبوکار تا چه اندازه بتواند خدمات و محصولات خود را به جامعه معرفی و عرضه کند.
در مقابل، موانع اقتصادی و مالی بیشترین تأثیر را بر خلق ارزش و کسب درآمد دارند. هزینههای اولیه بالا، دسترسی محدود به منابع مالی و نبود گزینههای متنوع تأمین سرمایه، از جمله عواملی هستند که راه را برای فعالیت این شرکتها دشوار میکنند.
در بخش دیگری از نتایج، مشخص شد که موانع بازار، نهادی و سیاسی نیز هرکدام به شکلی بر اجزای مختلف مدل کسبوکار اثر میگذارند. برای مثال، قوانین و مقررات پیچیده اداری میتوانند روند راهاندازی یا توسعه یک شرکت را کند کنند، در حالی که ناپایداری سیاستها و نبود حمایتهای شفاف، ریسک سرمایهگذاری در این حوزه را افزایش میدهد.
بهطور کلی، نتایج این بررسیها که در «فصلنامه مدیریت توسعه فناوری» وابسته به سازمان پژوهشهای علمی و صنعتی ایران و انجمن مدیریت فناوری ایران منتشر شدهاند، نشان میدهند که هیچکدام از این موانع بهتنهایی عمل نمیکنند، بلکه مجموعهای از عوامل بههمپیوسته هستند که مسیر رشد کسبوکارهای انرژیهای تجدیدپذیر را تحت تأثیر قرار میدهند.
اهمیت این یافتهها در آن است که برای نخستین بار، تأثیر موانع مختلف بر ابعاد گوناگون مدل کسبوکار انرژیهای تجدیدپذیر بهصورت همزمان بررسی شده است. این موضوع میتواند به سیاستگذاران کمک کند تا بدانند کدام موانع اولویت بالاتری دارند و باید زودتر برطرف شوند. برای نمونه، اگر موانع اقتصادی بیشترین اثر را دارند، تمرکز بر ابزارهایی مانند سرمایهگذاری بخش خصوصی، سرمایهگذاری خطرپذیر و روشهای نوین تأمین مالی میتواند مؤثر باشد.
علاوه بر این، نتایج پژوهش نشان میدهند که آگاهیبخشی عمومی و تغییر نگرشهای فرهنگی نیز نقش مهمی در موفقیت این حوزه دارد. آموزشهای تخصصی، برنامههای رسانهای و حتی فعالیتهای اجتماعی میتوانند به افزایش پذیرش انرژیهای تجدیدپذیر در جامعه کمک کنند. چنین اقداماتی نهتنها به رشد کسبوکارها منجر میشود، بلکه در بلندمدت به حفظ محیطزیست و امنیت انرژی نسلهای آینده نیز کمک خواهد کرد.
انتهای پیام
