فشارها به اوج رسید: دو فینال برای تعیین سرنوشت ژابی

به گزارش "ورزش سه"، بعضی مربیان میراث‌شان را در شب‌های حماسی می‌سازند، برخی دیگر آن را بازی‌ به‌ بازی و بی‌وقفه جمع می‌کنند. ژابی آلونسو، دستکم در مقطع فعلی، در گروه دوم قرار می‌گیرد. سرمربی رئال مادرید از هفته چهاردهم در توالی‌ای بی‌امان از مسابقات غوطه‌ور بوده که هیچ مجالی برای نفس تازه کردن باقی نمی‌گذارند، بازی‌هایی که عنوان قهرمانی را تعیین نمی‌کنند اما وزن و فشار فینال‌ها را با خود دارند.

هر مسابقه مسیری را شکل داده که به‌ تدریج ترک برداشته است. ناآرامی از خیرونا آغاز شد. آن شب، رئال مادرید به دیواری نفوذناپذیر برخورد کرد و تنها به لطف پنالتی‌ای که امباپه به گل تبدیل کرد به تساوی رسید. این سومین تساوی پیاپی پس از بازی‌ با رایووایه‌کانو و الچه بود و نتیجه آن، واگذاری صدر جدول به بارسا شد.

ایستگاه بعدی بیلبائو بود. سن‌مامس صحنه‌ای ایده‌آل برای ارسال یک پیام قاطع به شمار می‌رفت و همین اتفاق هم افتاد. شاگردان ژابی با درخشش دوباره امباپه و چند مهار کلیدی از کورتوا، اتلتیک کم‌فروغ را ۰-۳ شکست دادند. این پیروزی آنها را به صدر جدول بازنگرداند اما این احساس را به وجود آورد که تیم از افت مقطعی عبور کرده است.

با این حال، یک مسابقه دیگر لیگ واقعیت تلخ را به رئال مادرید یادآوری کرد. سلتاویگو با نمایشی جذاب به برنابئو یورش برد، آن هم مقابل رئالی که به‌ دلیل مصدومیت‌ها تضعیف شده بود. دو اخراجی (کارراس و فران گارسیا در زمین)، تعویض‌های دیرهنگام و جرقه‌های پراکنده کیفیت، بحران را در هفته‌ای که به‌ شدت حساس بود، تشدید کرد.

چند روز بعد، منچسترسیتی به پایتخت رسید. توصیه‌های گواردیولا برای ژابی آلونسو ثمری نداشت و او تنها نظاره‌گر بهبود نگرش تیمش بود، بدون این که بهره‌ای در محوطه جریمه حریف برده شود. غیبت امباپه نیز بر دشواری‌ها اضافه کرد، هرچند همین غیبت به احیای رودریگو پس از ۹ ماه دوری از گلزنی منجر شد. همه این‌ها به شکست ۱-۲ انجامید، با طعمی بیشتر تلخ‌ و شیرین تا واقعاً تلخ.

اثرگذاری تعیین‌کننده

مقابل آلاوس، ژابی آلونسو یازده بازیکن رئال مادرید آماده برای گذاشتن همه توان‌شان را به میدان فرستاد. هیجان پیرامون این مسابقه در روزهای منتهی به آن به صورت تصاعدی افزایش یافت و این دیدار به‌ عنوان بازی مرگ و زندگی ترسیم شد. کهکشانی‌ها این سفر را بی‌خطر پشت سر گذاشتند ، بار دیگر با اتکا به برتری در هر دو محوطه جریمه، با امباپه و کورتوا در نقش رهبران اصلی.

ایستگاه ماقبل پایانی سال ۲۰۲۵، اولین بازی کوپا دل‌ ری برابر تالاورا بود. سناریویی بالقوه دشوار، چرا که شکست برابر تیم‌های کوچک‌تر در تاریخ، اغلب مترادف با ناکامی ورزشی بوده است. رئال مادرید با ترکیبی بسیار قدرتمند و با هدایت امباپه در تعقیب رکوردش به ال پرادو آمد. ژابی آلونسو با پیروزی ۲-۳ از این مهلکه گریخت که به‌ سبب سهل‌انگاری تیمش در دقایق پایانی می‌توانست به‌ سادگی به خطر بیفتد.

پایان پرتنش سال

حالت چهره‌اش هنگام ترک زمین همه‌ چیز را می‌گفت، جدی و کلافه. این سرمربی پیش از وداع با سال ۲۰۲۵ در برنابئو مقابل سویا خواستار آرامش شد. رئال مادرید سومین پیروزی پیاپی را به دست آورد، هرچند نمایش آن‌ا برابر سویایی که با وجود ۱۰ نفره شدن رنج زیادی را به حریف تحمیل کرد، قانع‌کننده نبود. اوضاع با واکنش وینیسیوس هنگام خروج از زمین بدتر شد. این بازیکن که از سوت‌های اعتراضی سکوهای برنابئو ناخشنود بود، نارضایتی هواداران را درک نکرد.

در چنین وضعیت حساسی، ژابی سال ۲۰۲۶ را در حالی آغاز خواهد کرد که هیزم‌های ۲۰۲۵ هنوز توان شعله‌ور شدن دارند. نقشه راه به‌ آهستگی پیش می‌رود، با حوزه‌های متعددی که نیازمند اصلاح هستند و تیمی که آموخته است برای بقا به دو سلاح مرگبار متکی باشد که در هر دو محوطه جریمه خودنمایی می‌کنند. دیدار خانگی با بتیس و سوپرجام اسپانیا در عربستان، آینده این پروژه را تعیین خواهند کرد.