به گزارش همشهری آنلاین، او در پایه هفتم، هشتم و نهم تدریس میکند و بدون حمایت نهادها، توانسته است موجی از علاقه به رباتیک و فناوری در میان دانشآموزان منطقه ایجاد کند. پروژههای ساده اما خلاقانه دانشآموزان این معلم مانند آسانسور دستی و پله برقی با کارتن و همچین اختراع سردکن موبایل، تبدیل انرژی حرکتی به الکتریکی با ژنراتور و... بازخوردهای بسیاری در فضای مجازی گرفته است. پارود یک منطقه محروم در این استان محسوب میشود که حالا با داشتن دانشآموزان با استعداد بر سرزبانها افتاده است.
علاقهمندی دانشآموزان به رباتیک
عبداله برهانی فارغالتحصیل آموزش فیزیک از پردیس شهید بهشتی مشهد است و هدف اصلی خود را کشف استعداد دانشآموزان و هدایت آنها در مسیر علاقهمندیهایشان عنوان میکند. او به همشهری میگوید: «نظام آموزشی فعلی بیشتر بر حفظ مفاهیم آموزشی تکیه دارد و کمتر به استعدادهای واقعی دانشآموزان توجه میکند. من تلاش کردم با پروژههای عملی، مسیر متفاوتی برای بچهها رقم بزنم.»
او ادامه میدهد: «برخی از دانشآموزان به رباتیک علاقه نشان دادند و برخی به هوش مصنوعی. تنها کاری که میتوانستم انجام دهم این بود که از آنها حمایت، مسائل را برایشان تشریح و فعالیتهایشان را در فضای مجازی منتشر کنم تا عملکرد بچهها دیده شود.»
این فعال آموزشی تاکید میکند: «ما کلاسی به نام رباتیک و هوش مصنوعی نداریم، ولی وقتی میبینم بچهها علاقهمند هستند، از آنها حمایت و دورههایی را برای دانشآموزان برگزار میکنم تا پروژههای خودشان را درست کنند.»
دانشآموزان نیاز به حمایت دارند
معلم بلوچی درباره اینکه ایده معرفی رباتیک و هوش مصنوعی به دانشآموزان چگونه به ذهنش خطور کرد، عنوان میکند: «با بچهها پروژههایی را به عنوان مشاغل آینده جامعه طراحی میکردیم و در فضای مجازی قرار میدادیم. سوالاتی در ذهن دانشآموزان ایجاد شد که رباتیک و هوش مصنوعی چیست؟ وقتی توضیح دادم، متوجه شدم شوق و ذوق بچهها برای فعالیت در این حوزه زیاد است. پس از آن تصمیم گرفتم دورههای آموزشی رباتیک و هوش مصنوعی را برای دانشآموزان تهیه کنم.»
عبداله برهانی یادآور میشود: «با گذراندن این دورههای آموزشی فعالیت رباتیک و هوش مصنوعی دانشآموزان آغاز شد. بعد از مدتی بچهها بر روی پروژههای خود کار کردند که نتیجهاش خیلی جالب بود و متوجه شدم بچهها چه استعدادهای شگرفی دارند.»
این معلم درباره سختی فعالیتهای عملی در مدرسه میگوید: «زمانی که دوره رباتیک را شروع کردیم، بچهها امکانات لازم را نداشتند و برای همین، از کلاس عقب ماندند. فقط برخی از دانشآموزان لپتاپ داشتند و دورههای آموزشی رباتیک و برنامهنویسی را گذراندند. خوشبختانه پروژههای خوبی را اجرا کردند ولی برای ادامه مسیر نیاز به حمایت بیشتری دارند.»
وقتی خبری از کیتهای گران قیمت رباتیک و آزمایشگاه مجهز نبود، آموزش مفاهیم فناوری و رباتیک خیلی ساده شروع شد. معلم شهر پارود میگوید: «تا این لحظه روی کمک آموزش و پرورش حساب باز نکردیم. برای به دست آوردن ابزارهای لازم بیشتر خودم از طریق دوستان پیگیر میشوم تا دانشآموزان بتوانند استعداد خودشان را نشان دهند.»
از پله برقی تا جرثقیل
ساخت کاردستیهای رباتیک مانند پله برقی کار سادهای به نظر نمی رسد. عبداله برهانی درباره اینکه دانشآموزان چگونه چنین ایدههایی را اجرا میکنند، میگوید: «برای اولین بار است که در مدرسه متوسطه اول درس علوم تدریس میکنم. خودم در فارغالتحصیل آموزش فیزیک از پردیس شهید بهشتی مشهد، رشته فیزیک خواندم و همانجا یاد گرفتم برای شروع هر کاری امکانات اولیه لازم است. دانشآموزان برای من عکس یا کلیپ میفرستادند و میگفتند اجازه دارم این کاردستی را درست کنم؟ من هم تایید میکردم و صبح فردا میدیدم تمام تلاش خود را کردند و استعداد خود را نشان دادند. هرچند بین کارهایشان پروژههایی که نیاز به موتور قوی یا امکانات خاصی دارد، نیست، اما در حدی که میتوانستند استعدادیشان را نشان دادند.»
این معلم درباره سادهترین و پیچیدهترین کاردستی که دانش آموزان ساختند، توضیح میدهد: «سادهترین کاردستی آسانسور مقوایی بود که با دست اهرم آن را میچرخانند تا آسانسور به حرکت دربیاید. سختترین پروژه هم ساخت جرثقیل دستی بود که ساخت آن خیلی زمان و هزینه برد. البته در فضای مجازی خیلی دیده نشده، ولی کار سختی بود.»
سختگیری خانوادهها
به گفته عبداله برهانی، معلم و فعال آموزشی شهرپارود درباره مقاومت خانوادهها در شروع کار میگوید: «برخلاف دانشآموزان، خانوادهها نسبت به رباتیک و هوش منصوعی خیلی جدی نبودند. بعد از اینکه ما ادامه دادیم و در فضای مجازی از کاردستی بچهها استقبال شد، خانوادهها هم نسبت به این موضوع خوشبین شدند. حالا خانوادهها میآیند و سوال میکنند که پسرشان چه کاردستی درست کند؟ من هم راهنمایی میکنم و دیگر آن مقاومت و سختگیری گذشته وجود ندارد. وقتی هم که شبکه استانی پله برقی را نشان داد، خیلی از پدر و مادرها دیدند و بچههای خود را برای ساخت کاردستی تشویق کردند.»
این روزها صفحه شخصی عبداله برهانی در فضای مجازی پربازدید است. به نظر میرسد کاردستی دانشآموزان بازخوردهای بسیاری داشته است. این معلم میگوید: «سال گذشته دانشآموز ما که آسانسور دستی ساخته بود، بازخورد بسیاری داشت. با این حال، آموزش و پرورش هیچ تجلیلی از این دانشآموزان نکرد. البته همین بازخوردها سبب شد که از جای جای کشور کمکهای مردمی شامل حال فعالیت دانشآموزان شود.»
برهانی همچنین درباره چشمانداز راهاندازی چنین کلاسی اضافه میکند: «هر چه، فعالیت دانشآموزان عملیتر باشد، به نظر من، فایده و بازخورد بیشتری خواهد داشت. اگر میانگین نمرات دانشآموزان در کشور را نگاه کنید، متوجه میشوید که نمرات به زیر ۹ رسیده است. بنابراین، سیستم آموزشی کشور جوابگوی نسل جدید دانشآموزان نیست. اگر ابزار و امکانات در اختیار دانشآموزان ما قرار بگیرد، حتما چشمانداز خوبی هم خواهیم داشت.»
