به گزارش همشهریآنلاین، محمدجواد ظریف، معاون سابق رئیس جمهور در نخستین کنگره حزب عهد ایران گفت: مگر ما با مولانا، با سعدی، با حافظ و با فردوسی جهان را نگرفتیم؟ مگر ما با پیام امام خمینی جهان را تحت تأثیر قرار ندادیم؟ مگر در اوج سختیها و فشارهای جهانی، مردم در اروپا و آفریقا نام فرزندانشان را «خمینی» نگذاشتند؟ مگر در اوج تنگدستی نظامی، حزبالله، حماس و جهاد اسلامی شکل نگرفتند؟ با چه چیزی شکل گرفتند؟ با قدرت معنا، با انگیزه.
این توانها را باید دید و برایشان ارزش قائل شد. هیچگاه نباید فکر کنیم به آخر خط رسیدهایم؛ چون اصلاً آخر خطی وجود ندارد. اگر به خودمان جرأت بدهیم از گذشته آزاد شویم و به آینده فکر کنیم، بهجای آنکه آینده خود را بر ما تحمیل کند، ما آینده را میسازیم. کار ما باید ساختن آینده باشد؛ آیندهای متفاوت.
این همان آرمانگرایی واقعگرایانه، یا آرمانخواهی واقعگرایانه است. ما بدون آرمان زنده نمیمانیم و بدون آرمان هدفی نخواهیم داشت؛ اما آرمان ما باید با واقعیتها سازگار باشد.
اگر آرمان بر پایه آرزو بنا شود، همان میشود که همیشه شده است: تلاش برای بازسازی گذشتهای که دیگر تکرارشدنی نیست. آرزو میکنیم و هر وقت به آن نرسیدیم، میگوییم کم هزینه دادهایم و باید بیشتر هزینه کنیم.
در حالی که واقعگرایی به ما میگوید: آرمان داشته باش، اما زمین را هم ببین. واقعیتها را محکم نگاه کن.
توانمندیهای ما کم نیست که بخواهیم با آرزو زندگی کنیم. کسی بر آرزوهایش تکیه میکند که توانمندی نداشته باشد. ما با این نیروی انسانی، با این منابع سرشار و با این توان، چرا باید از تحرکات جهانی عقب بمانیم؟
بیشتر بخوانید:
وقتی مرا به اوین میبردند متوجه شدند که سیانور خوردهام | شرط گذاشتم که پیوند با آقای خاتمی حفظ شود
