به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در فیلمفارسیهای پیش از انقلاب، قهرمان بدون «کتکخور» معنا نداشت. پشت هر مشت پیروزمندِ جوان اول، مردانی ایستاده بودند که کارشان زمین خوردن، له شدن و بینامونشان ماندن بود. گزارشی که روزنامه اطلاعات در ۹ دی ۱۳۴۹ منتشر کرد، برای لحظهای این چهرههای حذفشده را به متن آورد؛ بدلکارانی که تماشاگر با دیدن شکستشان ذوق میکرد، اما خودشان زیر بار فقر و بیثباتی له میشدند.
چهار «کتکخور» سینمای فارسی ــ قارون، شمسالله، طوفان و یدی قاسمی ــ از کاری گفتند که به تعبیر خودشان «نوعی مردن و زنده شدن» بود. از پرت شدن از پلهها و ساختمانها تا کتکخوردنهای طولانیِ شبانه، آن هم با دستمزدهایی که گاه به چند تومان در روز میرسید. طوفان میگفت همه درآمد سالانهاش پنج هزار تومان بوده و یدی قاسمی روایت میکرد برای صحنهای که پنج روز زمینگیرش کرده، فقط ۵۰۰ تومان گرفته؛ آن هم با چک و سفته.
رنج ماجرا فقط به صحنه فیلمبرداری ختم نمیشد. آنها در خیابان هم تاوان نقشهایشان را میدادند؛ فحش، سنگ، پوست خیار و تحقیر. گزارش اطلاعات، در دل زرقوبرق سینمای فارسی، پرسشی ساده و تلخ مطرح میکرد: سینمایی که بدون این «مهرهها» کامل نمیشود، چرا سهمی از امنیت و کرامت به آنها نمیدهد؟ سؤالـی که پاسخاش هنوز هم آشناست.
شرح کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
