سیدسروش طباطباییپور: در تقویم رسمی ایران 13 رجب، روز تولد حضرت علی (ع) بهعنوان «روز پدر» نامگذاری شده است. این انتخاب نهتنها یک تصمیم تقویمی، بلکه انتخابی فرهنگی و معنوی است که بر پایه شخصیت بینظیر امیرالمؤمنین (ع) رخ داده است. علی (ع) در فرهنگ اسلامی، نماد پدری مهربان، مسئول، فداکار و عدالتمحور است. او نهتنها پدر فرزندان خود، بلکه پدر معنوی امت اسلامی و الگویی کامل برای مردان در نقش پدر است. رفتار او با فرزندانش، بهویژه با امام حسن (ع) و امام حسین (ع)، سرشار از محبت، تربیت الهی و آموزشهای اخلاقی بود. همچنین در خطبهها و نامههای او در نهجالبلاغه، آموزههایی عمیق درباره تربیت، مسئولیتپذیری، عدالت و مهربانی دیده میشود که همگی از ویژگیهای یک پدر نمونهاند.
نامگذاری روز پدر در سالروز ولادت آن حضرت، فرصتی است برای یادآوری جایگاه والای پدر در خانواده و جامعه، و الگوبرداری از سیره علوی در ایفای نقش پدری. در بزرگداشت چنین روزی، قابهایی پدرانه را انتخاب کردهایم که در جوار حرم مطهر حضرت علی (ع) در نجف اشرف ثبت شده و آرامشی را همراه با شکوه به آدمی می بخشد.
بوسه بر ضریح
پدر، فرزندش را قلمدوش میکند تا کودک خردسالش، بر ضریح مقدس علی (ع) بوسه زند و احترام به مقام ولایت امیرالمونین را از کودکی بیاموزد تا زمانی که قد کشید هم پیرو مکتب علوی باشد.
زمزمههای عاشقانه
پدر با آرامش چنین زمزمه میکند که: «جانهای ما را به صورتی قرار ده که نظر به آستانشان را دوست داشته باشد، تا آنجا که گویی در حضور خودشان با آنان به سخن برخاستهایم، پس درود خدا بر ایشان باد...»
هنوز هم یتیمنوازی
علی (ع)، یتیمنواز بود و اکنون هم در صحن حضرت زهرا (س) کودکان بی سرپرست را پذیرا شده تا به همت گروه «منصة المُحسن»، بچهها احساس تنهایی نکنند و جای خالی پدر را لااقل برای لحظاتی حس نشود.
سلفی عاشقانه
دخترک، پدرش را بیقید و شرط دوست دارد و هر وقت او را حس میکند، لبخند بر لبانش مینشیند. پدر نیز این لحظه شاعرانه و ناب را در حرم علوی با گوشی تلفن همراهش ثبت میکند تا برایش به یادگار بماند.
فرمان بر سر
او در حرم امام (ع) در کنار پدر نشسته و از او یاد میگیرد که در زندگی، باید فرمان خداوند را بر سر نهاد و از علی (ع) مدد گرفت تا پیوند میان او و خدایش گسسته نشود و لحظاتی سرشار از خشوع و امید را تجربه کند.
اذن دخول
پدر پیش از ورود به صحن و سرای مولا، به فرندش میآموزد که به احترام صاحب این حرم، دست بلند کند و بگوید: «خدایا این حرم، حرم توست و این مقام، مقام توست و من وارد آن میشوم و با تو مناجات میکنم...»
طلب خیر
پسر، پدر ناتوانش را به پاس روزهای توانمندی و مهر، روی چرخ نشانده و او را آهسته آهسته به سوی ضریح متبرکه میبرد و پدر نیز مثل همیشه از علی (ع) برای فرزندش خیر و خوبی طلب میکند.
احترام به بزرگتر
پدر به فرزندانش یاد داده که از بابالقبله، در جنوب حرم وارد شوند، یعنی درست از پایین پای امام (ع) تا از این طریق، به آنها بگوید که شیعه علی (ع) به بزرگتر احترام میگذارد حتی در حین زیارت!
لبخند بزن
خوشرویی، یکی از صفات بارز علی (ع) بود و امام به پیروانش سفارش میکرد که «خوشرویی، کلید خوشبختی و بهشت است»، پس پدر هم با روی خوش، کنار فرزندش نشسته و آرامش را به او هدیه میدهد.
