همشهری آنلاین- زهرا رفیعی: لکلک سیاه از همان پرندگان بزرگجثه اوراسیایی است که برخلاف لکلک سفید که به زندگی در نزدیکی انسانها خو گرفته، انسان گریز است. جمعیتهای اروپایی و آسیای مرکزی لکلک سیاه معمولا مهاجرتی طولانی را از مناطق زادآوری در جنگلهای معتدل به سمت زمستانگذران در آفریقا، خاورمیانه و جنوب آسیا طی میکنند. این گونه مسیر مهاجرتش هم نشان از سلامت مسیر است. ایران در مسیر مهاجرتی بخشی از جمعیتهای غربی و مرکزی این گونه قرار دارد.
الهام آبتین، مدیرکل حفاظت محیط زیست سیستان و بلوچستان اخیرا خبر از مشاهده لکلک سیاه در نزدیکی چاهنیمه های شهرستان زهک بعد از ۷ سال داد. او گفت: لکلک سیاه میتواند نشانهای از احیای نسبی منابع آبی، افزایش امنیت زیستگاهی و کاهش برخی تهدیدات زیستمحیطی در این منطقه باشد.
بر اساس گزارشهای علمی، لکلک سیاه در ایران یک گونه مهاجر کمیاب است و در گذشته فقط در مناطق دورافتاده البرز، زاگرس، خراسان شمالی و ارتفاعات کرمان موارد پراکندهای از زادآوری آن ثبت شده است. لکلک سیاه نقش مهمی در سلامت اکوسیستمهای رودخانهای و تالابی دارد. این پرنده با تغذیه از ماهیان کوچک، دوزیستان، حشرات آبزی و بیمهرگان، به تنظیم جمعیت گونههای مختلف کمک میکند و بخشی از زنجیره غذایی طبیعی را پایدار نگه میدارد.
در جهان حدود ۱۹ گونه لکلک وجود دارد، بیشترین گونهای که در ایران دیده میشود لکلک سفید است که احتمالا لانه سازیشان را در بام خانهها دیدهاید. نوع آفریقایی آن به نام مارابو به دلیل چهره خاص و مردارخوار بودنش در دنیا معروف است. لکلک سیاهی مسیر مهاجرت پیچیدهای دارد. پژوهشهای جدید نشان میدهد که لکلکهای جوان در سالهای اول مهاجرت، مسیرهای طولانیتر و پرپیچوخمتری طی میکنند و با افزایش سن، مسیرشان کوتاهتر و مستقیمتر میشود.
