روزنامه خراسان نوشت: بحث بر سر بودن یا نبودن وزیر جهاد کشاورزی که در ماههای اخیر زیر فشار گرانی نهادهها، نارضایتی کشاورزان و اختلال در تأمین کالاهای اساسی قرار داشت، حالا وارد مسابقه جذاب«کی بود کی بود من نبودم» شده است و هیچکس نوری قزلجه را گردن نمیگیرد.
آقای پزشکیان در واکنش به انتقاد یک دامدار دربارۀ عملکرد ضعیف وزیر کشاورزی و رفاقت او با رئیسجمهور گفت: «ما برای وزارت جهاد فرد دیگری را در نظر داشتیم، اما مجلس به ما گفت فلانی گزینۀ خوبی است و او را وزیر بگذارید. ما براساس نظر کمیسیون کشاورزی مجلس عمل کردیم و فردی را که خودمان انتخاب کرده بودیم، کنار گذاشتیم. این فردی هم که میگویند دوست من است، انتخاب من نیست.»
اما آیا کمیسیون میتواند نقشی برای اصرار بر معرفی کسی به رئیس جمهور داشته باشد؟ چه میزان از پیشنهادهای نهایی کمیسیونها وزیر شدند؟ و چطور برای بقیه وزرا نظر کمیسیونهای مربوط به کرسی ننشست؟
بر فرض که ادعای آقای رئیس جمهور مبنی بر این که نظر کمیسیون کشاورزی مجلس، انتخاب نوری قزلجه بوده است، درست باشد، چرا با علم به این واقعیت نخ بخیه مدیریت یک حوزه حیاتی را به دست یک ساختار با نگرش منطقه ای هر حوزه انتخاباتی سپردید؟ اصلا اگر بنا بود کمیسیون مجلس عملا در انتخاب وزیر اعمال نظر کند، چرا کمیته تشکیل دادید؟ فرایند طراحی کردید؟ و افکار عمومی را معطل کردید؟
آقای پزشکیان! اکنون حدود ۶ ماه است که مجلس در رابطه با وزیر جهاد کشاورزی موضوع استیضاح را مطرح کرده است. اگر واقعاً رئیسجمهور به این نتیجه رسیده که وزیر مناسب نیست، باید با مجلس همراهی کند و پیش از آنکه مجلس دست به استیضاح بزند، خودشان تغییر لازم را انجام دهد؛ اما چرا همچنان از اقدام قاطع پرهیز می کنید؟ چرا یک ماه پیش اعلام شد که نیاز به تغییر وزیر نیست؟ آقای پزشکیان تفویض اختیار رافع مسئولیت نیست! مسئله نگران کننده تر آنجاست که بی عملی تا حدی عیان شد که وزیر گزارش های خلاف واقع به مقامات ارشد ارائه داده و هیچ واکنشی از سوی شما دیده نشد! این سکوت هزینه اش مستقیما از جیب تولیدکننده و سفره مردم پرداخت شده است.
جناب رئیس جمهور! آیا تداوم کار وزیر جهاد کشاورزی محصول مناسبات فردی، رفاقت محوری و فقدان اراده اصلاح نیست؟ باید این پیام از درون دولت چهاردهم مخابره شود که رئیس جمهور در اداره کشور و دولت با کسی تعارف ندارد.
آقای پزشکیان! امنیت غذایی حوزه تعارف و ملاحظه نیست، هر روز تعلل یعنی انتقال بحران به فردا و فردا همیشه پرهزینه تر است. پس مثل شهید رئیسی، تعارف نداشته باشید!
