صخرههای مرجانی میتوانند به بخشی حیاتی از مسیر مقابله با گرسنگی جهانی و بهبود تغذیه در سراسر جهان تبدیل شوند.
بر اساس دادههای یونیسف، در سال ۲۰۲۴ حدود ۲.۳ میلیارد نفر ناامنی غذایی متوسط یا شدید را تجربه کردند که ۳۳۶ میلیون نفر بیشتر از سال ۲۰۱۹ است. همزمان، بسیاری از جمعیت ماهیهای صخرهای بر اثر صید بیرویه کاهش یافتهاند و گرمایش ناشی از تغییر اقلیم به زوال بیسابقه مرجانها دامن زده است.
با این حال پژوهشی تازه از موسسه تحقیقات استوایی اسمیتسونیان (STRI) میگوید بازسازی این ذخایر و مدیریت آنها در «سطح پایدار» هنوز ممکن است و شاید راهکاری برای مقابله با سوءتغذیه باشد.
صخرههای مرجانی میتوانند بازده صید را افزایش دهند
این مطالعه که در نشریه PNAS منتشر شده، دادهها را از تمام قلمروهای دارای صخرههای مرجانی در جهان تحلیل کرده است، از جمله جمهوری دومینیکن، پاناما، جامائیکا، کنیا، موریس، عمان، جامائیکا، ماداگاسکار، فیلیپین و اندونزی.
پژوهشگران محاسبه کردند ذخایر ماهی برای رسیدن به «حداکثر برداشت پایدار» و «برداشت تقریبا مطلوب» چقدر باید رشد کنند و همچنین احیای آنها تحت سناریوهای مختلف مدیریتی چه مدت زمان میبرد.
آنها دریافتند زمان بازیابی جمعیت ماهیها به میزان صید بیرویه در هر ناحیه بستگی دارد و به طور میانگین میتواند بین ۶ تا ۵۰ سال طول بکشد. با این حال پژوهشگران نتیجه گرفتند اگر به جمعیتهای ماهی اجازه داده شود به سوی حداکثر سطح تولید خود بازیابی شوند و نه اینکه با صید بیرویه تحلیل بروند، صخرههای مرجانی در سراسر جهان میتوانند بازده پایدار را نزدیک به ۵۰ درصد افزایش دهند.
این میتواند ۲۰ هزار تا ۱۶۲ میلیون وعده پایدار اضافه در اختیار کشورها بگذارد که برای تامین میزان توصیهشده مصرف آبزیان چندین میلیون نفر در سال کافی است.
کشورهایی که بیشترین بهره را از این افزایش میبرند همانهایی هستند که اکنون با بیشترین گرسنگی و کمبود ریزمغذیها روبهرو هستند، از جمله بخشهایی از آفریقا و جنوب شرق آسیا.
جسیکا زامبوراینمیسن، نویسنده اول این مقاله، میگوید: «یافتههای ما همچنین تایید میکند که پایش و مدیریت موثر شیلات صخرهای، فراتر از حفاظت محیطزیست، منافع قابل توجه و قابل اندازهگیری دارد. این موضوع پیامدهایی برای امنیت غذایی و سلامت عمومی دارد.»
آیا صخرههای مرجانی ما دوباره احیا میشوند؟
رسیدن به صخرههای سالم و ذخایر بهتر ماهی کار آسانی نیست. پژوهشگران میگویند اجرای چنین طرحی مستلزم تدوین راهبردی روشن برای بهبود مدیریت شیلات است.
افراد شاغل در صنعت ماهیگیری ممکن است در دورههای احیا به راههای معیشتی جایگزین نیاز داشته باشند. در برخی مناطق این تغییرات میتواند به حمایت بینالمللی نیاز داشته باشد.
این مطالعه مینویسد: «چالش بعدی طراحی راهبردهای مشخصی است که میان حفاظت و معیشت انسان تعادل برقرار کند و تضمین کند که ظرفیت اقیانوس به طور کامل محقق شود.»
