چاووشی سالهاست غم مردم خورده
خلاصه خبر
در این سالها، هر بار که نام محسن چاوشی به میان آمده، بوی نانِ داغِ سفرهٔ فقرا پیچیده؛نه نانِ شعار، نه نانِ نمایش،نانِ کار… نانِ درد… نانِ شببیداری.چاوشی از آن جنس آدمهایی است که صدایش را خرجِ خودش نکرد؛خرجِ زخم کرد،خرجِ استخوانِ شکستهٔ مردمی که صدایشان به جایی نمیرسید.او از شهرت، پله نساخت؛از شهرت، سایهبان ساخت برای یتیمی که سقف نداشت.در روزگاری که خیلیها «اعتراض» را ابزار کردند برای دیدهشدن،او «درد» را زندگی کرد.نه فریادِ مستی،نه ژستِ روشنفکری،نه عربدهٔ شبکههای اجتماعی.محسن چاوشی سالهاستغمِ نانِ مردم را خورده،نه در قاب دوربین،که در حسابهای خاموش،در شماره کارتهایی که نام نداشت،در کمکهایی که هیچوقت به اسم خودش تمام نشد.او علی(ع) را نه برای هشتگ،که برای عمل شناخت.علی برای اونه شعار بود،نه ابزار،بلکه میزان بود؛میزانی برای اینکه بفهمدکِی باید بایستد،کِی باید ببخشد،و کِی باید سکوت کند.و در مقابل این قوارهٔ سنگین،چه مضحک استقدکشیدنِ کسانی کهاگر دستِ حمایتِ همین مردم نبود،حتی یک سکانس هم نصیبشان نمیشد؛اما امروز،با دهانی پر از عقدهبه هنرمندی میتازندکه مردمیبودنش رانه از ژست،که از حسابِ بانکیِ خالیشدهاش میشود فهمید.نام علی(ع)از روزی که ایرانی، ایرانی شدقابِ دیوار نبود؛قابِ دل بود.کسی حق ندارداین نام را خرجِ بیریشگیِ خودش کند،حق نداردبا ذهنِ بیمار،به شمایلی دست ببردکه قرنهامرهمِ این مردم بوده.
اگر پاسخی نوشته میشود،نه برای آن «کوچکِ بیادب»،که برای احترام به علی(ع) استو مریدانش؛برای اینکه تاریخ بداندهنوز همدر این خاکمردانی هستندکه علیواربیهیاهوبارِ یتیم را زمین نمیگذارند.و بماند در حاشیهی تاریخنامِ آنها کهنان به نرخِ ثانیه خوردندو شرف رابه قیمتِ دیدهشدنحراج کردند؛در حالی کهچاوشیسالهاستبیصدانانِ دلِ مردم راپخته و تقسیم کرده است
هفدهم دی ماه یکهزار و چهارصد و چهارسید امیرحسین میرحسینی
19:19 - 17 دی 1404
نظرات کاربران
