به گزارش خبرنگار مهر، علیرضا زمانی شب چهارشنبه در جمع خبرنگاران با اشاره به ظرفیتهای عظیم اما مغفولمانده صنایع دستی فاخر و ارزشمند در کشور، بر لزوم تغییر نگرش و اجرای راهکارهای نوین برای رفع موانع توسعه آن تأکید کرد.
وی با بیان اینکه ایران مهد صنایع دستی است اظهار داشت: از مجموع ۶۰۰ قلم صنایع دستی شناختهشده در جهان، ۴۵۰ قلم متعلق به ایران است. با این وجود، از بازار ۸۰۰ میلیارد دلاری گردش مالی صنایع دستی در جهان، تنها نیمی سهم ایران است.
زمانی مهمترین موانع پیشروی این صنعت را این گونه تشریح کرد: نگاه صرفاً هنری و غیرتجاری به صنایع دستی و فقدان جایگاه آن به عنوان یک کالای اقتصادی؛ ضعف بسترهای قانونی، نبود چارچوبهای قانونی شفاف و حمایتی برای فعالیت هنرمندان و تجار این حوزه؛ فقدان دانش بازار و عدم آگاهی هنرمندان از روشهای نوین عرضه و فروش محصولات در بازارهای داخلی و بینالمللی، خروج از سبد مصرفی خانوار به دلیل شرایط اقتصادی و تغییر الگوها از جمله موانع این عرصه بوده است که صنایع دستی را از اولویتهای خرید خانوارها خارج کرده و آن را به کالایی لوکس و غیرضروری تبدیل نموده است.
کارشناس و فعال در بازار صنایع دستی کشور با اشاره به سابقه تلاشها برای رفع این موانع گفت: از سال ۱۳۹۳ و با تأکید مقام معظم رهبری بر لزوم جدی گرفتن این حوزه، اقداماتی آغاز شد. این روند با تدوین قانون، تعیین شرح وظایف و محول شدن امور به وزارت صنعت، معدن و تجارت ادامه یافت و نهایتاً با ارتقای سازمان میراث فرهنگی به وزارتخانه در سال ۱۴۰۰، بستر اجرایی فراهم شد.
خانههای صنایع دستی؛ راهبرد ویژه برای شبکه سازی فروش صنایع دستی
وی مهمترین اقدام عملیاتی را مجوز تأسیس خانههای صنایع دستی عنوان کرد و گفت: این خانهها میتوانند نقش محوری در آموزش، ایجاد کارگاه و نمایشگاه، عقد قرارداد با هنرمندان خرد و مهمتر از همه، تغییر روش فروش از سنتی به نوین و شبکهای ایفا کنند. این طرح با عنوان بازار سازی برای صنایع دستی مستقیماً هم به نفع هنرمند و هم به نفع مصرفکننده است و کلیه مراحل از مواد اولیه تا محصول نهایی در داخل کشور انجام میشود که کاملاً منطبق بر اقتصاد مقاومتی است.
زمانی تشریح کرد: تاکنون با اتصال به ۶ هزار کارگاه صنایع دستی و ۴۵ هزار هنرمند و با آموزش و جذب ۱۲۰ هزار بازار ساز از سن بالای ۱۸ سال، کار آموزشهای رایگان و تخصصی فروش شبکهای ارائه و بازار صنایع دستی رونق گرفته است. هدف، توسعه بازار داخلی و خارجی برای صنایع دستی اصیل ایرانی با تلفیق هوشمندانه است.
وی در پایان با جمعبندی وضعیت کنونی تأکید کرد: ایران در کیفیت و کمیت تولید صنایع دستی مقام اول جهان را دارد، اما به دلیل ضعف در بازار رسانی و فروش، در رتبهبندی فروش جهانی در جایگاه سیویکم قرار گرفته است. اجرای طرحهای نوین مانند خانههای صنایع دستی و سیستم بازار سازی ملی، میتواند این شکاف را پر کرده و هنر هفتهزارساله ایران را به جایگاه واقعی اقتصادیاش بازگرداند. ایران دارای ۱۱ شهر ثبتشده جهانی صنایع دستی است که نشاندهنده غنای بینظیر این حوزه است.
