پایان بحثها: سیمون مقابل بارسا نابود شد!
اونای سیمون شبی را در جده پشت سر گذاشت که به راحتی میتوان آن را یک کابوس دانست؛ او در نیمه نخست چهار گل دریافت کرد، در حالی که خوان گارسیا ۴۵ دقیقه ابتدایی مسابقه را با آرامشی کامل سپری کرد.
به گزارش "ورزش سه"، لوئیس دلافوئنته، برخلاف وعده قبلی، در جایگاه ویژه حضور نداشت؛ یک سرماخوردگی شدید مانع سفرش به عربستان شد و باعث شد نتواند از نزدیک شاهد این تقابل مستقیم باشد؛ دوئلی که این روزها محور بسیاری از بحثها و مناظرههاست: خوان گارسیا، تیم ملی؟ فیکس به جای اونای سیمون؟ پرسشها زیادند، اما پاسخ را فقط دلافوئنته میداند؛ کسی که بازی را از خانه تماشا کرد و شاید به وضعیت دشوار اونای سیمون میاندیشید؛ دروازهبانی که در نیمه اول چهار بار دروازهاش باز شد.
یکی با لباس نارنجی، خوان گارسیا؛ دیگری با لباس مشکی به سبک ایریبار، اونای سیمون. دو چهره اصلی بحث این روزهای فوتبال، رودرروی هم در نخستین نیمهنهایی قرار گرفتند. اوضاع برای خوان گارسیا بهمراتب بهتر پیش رفت؛ او جز یک ضربه به تیرک از سوی سانست در آستانه پایان نیمه اول، کار جدی چندانی نداشت.
اونای سیمون اما روی دیگر سکه بود: بازی را با آرامش آغاز کرد، اما وقتی بارسا پایش را روی پدال گاز گذاشت، همهچیز برایش فرو ریخت. ابتدا در یک صحنه با فران تورس برخورد کرد اما خوشبختانه هر دو توانستند به بازی ادامه دهند.
سپس در دقیقه ۲۲ گل اول مسابقه را دریافت کرد: اونای زودتر از موعد جا گرفت، هرچند ضربه فران چندان خوب هم نبود. پاس فرمین نیز چندان دقیق از آب درنیامد؛ هافبک آندلسی هرطور توانست ضربه زد، اما گاهی از یک ضربه اشتباه، یک پاس طلایی متولد میشود. همین اتفاق افتاد. وقتی توپ به فران تورس رسید، شماره ۷ تنها کافی بود بچرخد و ضربه نهایی را بزند.
در گل دوم بارسلونا، اونای کار زیادی نمیتوانست انجام دهد؛ نفوذ رافینیا از سمت چپ حمله بارسا و پاس کاتبک او به فرمین، و ضربه بیرحمانه و بیدرنگ هافبک آندلسی که به گل تبدیل شد.
اما بیرحمانهترین تصویر در دقیقه ۳۳ رقم خورد؛ زمانی که رونی وارد محوطه جریمه اتلتیک شد و پس از دو دریبل شوت زد. ضربهای کاملاً قابل مهار برای یک دروازهبان، اما اونای به شکلی فاحش اشتباه کرد.
شکنجه اونای به اینجا ختم نشد: دقایقی بعد، رافینیا موشکی را به گوشه بالای سمت راست دروازه اتلتیک فرستاد. اینجا دیگر کاری از دست اونای برنمیآمد؛ ضربهای بیامان، دقیق به زاویهای که هیچ دروازهبانی به آن نمیرسد.
سیمون در حالی به رختکن رفت که از بدشانسی خود و روز بد تیمش کلافه بود: دریافت چهار گل در ۴۵ دقیقه هرگز خوشایند نیست؛ آن هم در یک نیمهنهایی و درست در اوج بحثها درباره جایگاهش در تیم ملی.
شروع نیمه دوم نیز برای اتلتیک بهتر نشد: اونای سیمون گل پنجم را هم در یک صحنه شلوغ در محوطه جریمه دریافت کرد؛ نشانهای از عطش بیپایان بارسا برای گلزنی. بار دیگر رافینیا گل زد و درماندگی اونای بیش از پیش نمایان شد.
در سوی مقابل، داستان برای خوان گارسیا کاملاً برعکس بود: بازی را زیر فشار آغاز کرد و آن را با آرامش کامل به پایان رساند؛ با نتیجهای به سود تیمش و کار بسیار اندک.
برای یک دروازهبان، کلینشیت همیشه خبر بسیار خوبی است؛ اما وقتی نورافکنها مستقیماً روی توست، شاید بد نباشد چند فرصت برای درخشش هم نصیبت شود تا به شکلی ظریف، شایستگیات برای حضور در فهرست بعدی تیم ملی را یادآوری کنی. از این منظر، گارسیا نیمهکاره ماند: دروازه بسته بدون دردسر، اما با فرصتهای اندک برای نشان دادن اینکه تا چه اندازه دروازهبان خوبی است.
