مصاحبه شهریار، به طور طبیعی بازتاب بسیار زیادی در فضای اجتماعی کشور داشت، اگرچه کل این گفتوگو هنوز منتشر نشده و شاید هم هیچگاه چنین اتفاقی رخ ندهد. طبیعی بود که دایی به خاطر حرفهایش از سوی بسیاری از مردم تحسین شود، هرچند منتقدانی هم وجود داشتند که با برخی حرفهای کلیشهای کوشیدند او را زیر سوال ببرند؛ از جمله اینکه خودش در همین کشور تبدیل به ستاره و قهرمان شده و سایر مسائل. در این میان یک نماینده مجلس هم در مورد سفارش عینک دودی توسط یک نهاد دولتی به تولیدیهای علی دایی اشاره کرد که ارزش آن چیزی حدود ۱۵میلیارد تومان بوده.
در همین فضا اما، احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان هم در حاشیه مراسم افتتاح موزه ملی کشتی ایران همزمان با ۱۷ دی ۱۴۰۴ پنجاهوهشتمین سالروز درگذشت جهان پهلوان غلامرضا تختی، مطالبی بیان کرده که برخی آن را حمل بر کنایه به دایی یا رسول خادم کردهاند. در بخشی از سخنان وزیر ورزش آمده است: «فقط یک نکته را بگویم که آقا تختی قهرمان بود، ولی زندگیاش را وقف مردم کرده بود. این نبود که فقط جلوی مردم چاکرم و مخلصم کند. اینکه قهرمان ما با دو تا توییت فکر کند با مردم است اشتباه میکند، بلکه باید زندگیاش را برای مردم بگذارد. اینکه خودت در ناز و نعمت باشی و بگویی مردم گرسنه هستند و مشکل دارند که واقعیت هم همین است، این را مردم نمیپسندند. مدالها با پول و مالیات همین مردم به دست آمده است.»
این در حالی است که اتفاقا به نظر میرسد وقتی کسی خودش سیر و مرفه است و با این وجود دغدغه مردم را از یاد نبرده، حرکت او ارزش بسیار بالاتری دارد. اینجاست که او نه درد خودش که رنج سایرین را فریاد میزند و این از شئون انسان بودن است. بله؛ یکی مثل علی دایی با امکانات همین کشور به موقعیت و موفقیت رسیده، اما خودش هم سخت کار کرده و استعداد و مهارت داشته. در غیر این صورت هزاران برابر بیشتر از هزینهای که برای او انجام شده، در دیگر حوزهها هدر رفته، بدون اینکه خروجی خاصی داشته باشد. به علاوه دایی در ازای آن پول، کلی غرور و افتخار و لحظات خاص برای کشور خلق کرده. کاش از خود مردم میپرسیدید نظرشان در مورد شهریار چیست و از پول مالیاتی که صرف دستاوردهای او یا رسول خادم شده رضایت دارند یا نه. ضمنا کاش از آنها سوال میشد بابت هزینهکرد در بقیه حوزهها هم همینقدر راضی هستند یا نه!
