حامد پیشوایی، فعال صنعت اسباببازی در گفتوگو با خبرنگار مهر گفت: مهمترین چالش پیشروی صادرات «ناپایداری بستر صادراتی» است؛ تاجر خارجی وقتی امروز قیمتی دریافت میکند و دفعه بعد با نرخ کاملاً متفاوتی روبرو میشود، حتی اگر کالایی ارزانتر بخرد، آن را نشانهای از افزایش احتمالی قیمت در آینده میداند. نوسان برای تاجر مانند سم است؛ آنچه او نیاز دارد ثبات است.
وی با اشاره به محدود بودن بازارهای صادراتی عمدتاً به کشورهای همسایه به دلایل سیاسی و لجستیکی، گفت: اگرچه کالای ایرانی به صورت موردی حتی به مقاصدی مانند آلمان و آمریکا نیز راه یافته، اما تکرار چنین موفقیتهایی مستلزم حل کردن طیف کاملی از مشکلات از ابتدا تا انتها در هر مرحله است که عملاً آن را غیرممکن میسازد.
این فعال صنعت اسباب بازی گفت: سود خالص در صنعت اسباببازی عموماً بین ۱۰ تا ۴۰ درصد در نوسان است، در حالی که در بخشهایی مانند لوازم التحریر این رقم میتواند تا ۱۰۰ درصد نیز برسد.
ادامه این روند بدون حمایت یعنی نابودی صنعت اسباب بازی
وی یادآور شد: بازار داخلی فقیر و غیرآموزشی، سودآوری پایین نسبت به رقبا، بیثباتی برای صادرات پایدار و فرار نیروی انسانی از جمله موانع اصلی هستند. در این میان، تنها حوزه بازیهای فکری مبتنی بر زبان فارسی به دلیل ایجاد یک مزیت نسبی طبیعی برای تولیدکننده داخلی توانسته رشد کند و به عنوان نقطه امید باقی بماند. با این حال، این بخش نیز از مشکلات ساختاری بزرگتر مصون نیست و رشد آن در فقدان ثبات اقتصادی و سیاستگذاری کلان، محدود و شکننده خواهد بود.
پیشوایی گفت: ادامه این روند بدون حمایت و اصلاح ساختارهای اقتصادی به معنای نابودی بخش قابلتوجهی از این صنعت است.
وی با اشاره به حمایتهای دولتی گفت: دولت بهتر است کاری به کار صنعت نداشته باشد؛ یعنی دخالتهای مخل و دستکاریهای اقتصادی را کنار بگذارد.
این فعال صنعت اسباب بازی خاطرنشان کرد: ما در سال حداکثر یک یا دو بار میتوانیم قیمت محصول را افزایش دهیم، زیرا کشش بازار بیشتر از این را تحمل نمیکند. اگر افزایش قیمت جهشی داشته باشیم، سهم بازار را از دست میدهیم و اگر افزایش ندهیم، هزینهها فشار میآورند. مدیریت این معادله بسیار سخت و پیچیده است.
وی یادآور شد: پیامد این بیثباتی، تغییر نگرشی بنیادین است: اوضاع به جایی رسیده که چه سرمایهدار و چه غیرسرمایهدار، فکر میکنند کاش به جای تولید، طلا یا دلار خریده بودند. این علامت فروپاشی اقتصادی است.
تولیدکنندگان به کیفیت پایبند هستند
پیشوایی گفت: نهادهای قدیمی توزیع میتوانند با انتخاب سلیقهای، کالای تولیدی شما را نفروشند یا با قیمت دلخواه خود خرید و فروش کنند. در فضای رقابتی و باثبات، پخشکنندگان جدید با روشهای نوین جایگزین این سیستم میشدند، اما اکنون شاید سالی یک پخشکننده جدید در کل کشور افزوده شود.
وی افزود: تولیدکنندگان جدی و عضو انجمن که عموماً سطح آگاهی و تحصیلات بالاتری دارند، به کیفیت پایبند هستند. آنان عاشق تولید هستند و حاضر نیستند برای سود بیشتر هر کاری انجام دهند. البته تولیدکنندگان زیرپلهای با کیفیت بسیار پایین نیز وجود دارند. اما مسئله مهمتر این است که حتی تولیدکننده باکیفیت نیز در نهایت مجبور است محصولی را به قیمتی بفروشد که خانواده ایرانی توان پرداختش را داشته باشد و این فشار مستقیماً بر کیفیت نهایی تأثیر میگذارد.
این فعال صنعت اسباب بازی گفت: صنعتی که نه تنها با مشکلات کلان اقتصادی دستوپنجه نرم میکند، بلکه در میان رانت مواد اولیه، نظام توزیع سنتی، کمبود نیروی انسانی و فشار برای کاهش کیفیت، به سختی بقای خود را حفظ کرده، در حالی که میتوانست به یکی از قطبهای مهم منطقه تبدیل شود.
