این عشق به ورزش، سالهاست در میان نسلهای مختلف بهویژه جوانان جریان دارد؛ جریانی که گاه با کمترین امکانات و بدون حمایتهای مادی، اما با بیشترین انگیزه، تداوم یافته است. با گذشت دههها، اگرچه زیرساختهای ورزشی و امکانات حرفهای در خراسان و شهرستانهای آن، از جمله کاشمر، همچنان نسبت به نیاز واقعی جوانان محدود است، اما آنچه ماندگار مانده، غیرت ورزشی و وفاداری به ورزش به عنوان راهی برای ساختن آینده سالمتر و جامعهای پویاتر است.
تاریخ ورزشی این دیار را میتوان در چهرههای پیشکسوتانی دید که با دست خالی، اما دلی پر از امید و ایمان، چراغ ورزش را روشن نگه داشتهاند. یکی از این چهرهها حسین کرمانیان است؛ مردی که بیش از پنج دهه از عمر خود را وقف ترویج و آموزش ورزش در میان جوانان کرده و هنوز هم با شوقی کودکانه از زمین خاکی، توپ چرمی و روزهای نخستین تمرینهایش سخن میگوید.
حسین کرمانیان، این پیشکسوت ورزشی که حدود ۶۵ سال سن دارد با بیان اینکه ورزش را به طور رسمی از ۱۲ سالگی آغاز کرده است، گفت: من مانند بسیاری از ورزشکاران، ابتدا فوتبال را انتخاب و فعالیتم را در تیمهای پارس، شهربانی و کارگران آغاز کردم.
وی در گفت و گو با ایسنا به یادآوری روزهای آغازین خود اشاره کرد و گفت: در آن زمان هنوز مسابقات باشگاهی وجود نداشت و یک گروه منتخب از میان بازیکنان شهرستان تشکیل میشد که به مسابقات استان خراسانبزرگ میرفتیم. این روند تا حدود سال ۱۳۷۴ ادامه داشت که در آن سال مسابقات باشگاهی شکل گرفت و فوتبال بهصورت رسمیتر برگزار شد.
وی اظهار کرد: در رشتههای والیبال، بسکتبال و پینگپنگ نیز فعال بودم و به دلیل شغل معلمیام در ورزش، در بسیاری از این رشتهها آموزش دیدم و در مسابقات مختلف شرکت کردم. در آن زمان شور و اشتیاق بچهها به ورزش بسیار زیاد اما امکانات بسیار محدود بود. گاهی مجبور بودیم برای بازی کردن، زمینهای کشاورزی را صاف کنیم و دروازهای بسازیم تا بتوانیم بازی کنیم.
کرمانیان ادامه داد: اولین باشگاه ورزشی شهر کاشمر حدود سال ۱۳۶۳ فعالیت خود را آغاز کرد و از آن زمان مسابقات باشگاهی فوتبال به صورت رسمی شروع شد. در همان سال، باشگاهی به نام محراب را راهاندازی کردیم. پس از آن، باشگاه دیگری به نام کویر تأسیس شد.
این پیشکسوت فوتبال همچنین به کمبود ورزشکاران در آن زمان اشاره کرد و گفت: جمعیت نسبت به امروز کمتر و تعداد ورزشکاران نیز محدود بود. در آن زمان استادیوم آزادی هنوز خاکی بود و ما به آن مکان میدان بالا میگفتیم و اوایل انقلاب، برای اولین بار استادیوم دارای چمن شد و اکنون به عنوان ورزشگاه آزادی شناخته میشود.
کرمانیان تصریح کرد: علاقه جوانان آنقدر زیاد بود که همین زمین خاکی برای ما بهترین مکان به شمار میرفت. هنوز هم یکی از مشکلات بزرگ ورزش در دیار ما، کمبود امکانات است.
وی با بیان اینکه در گذشته زیرساختهای ورزشی ضعیف بود و هنوز هم همینطور است، اظهار کرد: گرچه سالن انقلاب نسبت به سالن چمران بزرگتر است، اما هنوز هم استانداردهای لازم را ندارد و به همین دلیل برای رشتههایی مانند والیبال، بسکتبال و اسکیت، سالنهای مسابقات و زمینهای تمرینی مناسبی نداریم. استعدادهای زیادی وجود دارند، اما ضعف مدیریت مانع از رشد آنها میشود.
نباید ورزش را با سیاستهای نادرست در هم آمیخت
این پیشکسوت ورزش افزود: در طول سالها، شاید ۱۵ رئیس در اداره ورزش تغییر کردهاند، اما به نظر من هیچکدام موفق نبودهاند. مدیریت خوب الزاماً نیاز به پول زیاد ندارد. متأسفانه بیشتر مدیران به دنبال تأیید مقامات بالاتر بودند تا حل مشکلات واقعی ورزش.
کرمانیان بیان کرد: همهچیز در ورزش به پول بستگی ندارد؛ مدیریت صحیح بسیار مهمتر است. در گذشته، وقتی به ورزش فکر میکردیم، ذهن همه تنها به سمت فوتبال میرفت، درحالیکه رشتههای دیگری نیز وجود داشتند که رشد خوبی داشتند. بهعنوان مثال، در دهه اخیر، بسکتبال در آموزشگاههای کاشمر بسیار قوی بود و در گروه منتخب آموزشگاههای استان که به مسابقات میرفتند، پنج بازیکن اصلی از کاشمر بودند. اکنون نیز چند بازیکن داریم که در لیگ دسته یک کشور بازی میکنند، اما همین گروه بسکتبال برای هزینه سفر و مسابقات با مشکل مواجه هستند.
این پیشکسوت فوتبال ادامه داد: به نظرم ورزش در این سالها بهجایی رسیده که برخی مسئولان فقط به فکر عکس گرفتن با ورزشکاران هستند و نه اینکه برای آنها کاری انجام دهند. مسئولان باید یاد بگیرند ورزش را با سیاستهای نادرست در هم نیامیزند و اگر مدیری تغییر میکند، باید فردی جایگزین شود که از او بهتر باشد. اگر هم فردی ضعیف است، باید او را راهنمایی و حمایت کنیم تا مشکلات حل شود.
کرمانیان با بیان اینکه رئیس اداره ورزش کار اجرایی نمیکند و بیشتر هیئتهای ورزشی هستند که فعالیتهای واقعی را انجام میدهند، گفت: متأسفانه در فدراسیون فوتبال، اساسنامهای تدوین شده که موجب محرومیت چهرههای ورزشی از ریاست این فدراسیون شده است. در این اساسنامه قید شده برای حضور در انتخابات باید ۶ سال مدیریت داشته باشید و ۵۰ بازی ملی انجام داده باشید. این شرایط فقط باعث میشود افراد واقعی از عرصه کنار بروند.
وی تصریح کرد: به نظر من، مدیر خوب باید در کنار ورزشکار بایستد، نه در برابر او. اگر بخواهیم ورزش رشد کند، باید به جوانان میدان بدهیم و از آنها حمایت کنیم. ورزش اگر بهدرستی هدایت شود، میتواند جلوی بسیاری از آسیبهای اجتماعی را بگیرد. جوانی که در زمین فوتبال یا سالن ورزش عرق میریزد، کمتر به سمت مواد مخدر یا کارهای خلاف میرود. به همین دلیل همیشه گفتهام باید روی ورزش سرمایهگذاری کرد.
تصمیمهای مقطعی، مسیر رشد ورزش را با چالشهایی رو به رو کرده است
کرمانیان همچنین از بیتوجهی مسئولان گلایه کرد و افزود: هرچند هیچگاه ناامید نشدم و هنوز هم معتقدم میتوانیم ورزش کاشمر را دوباره زنده کنیم. باید دست به دست هم بدهیم؛ از مدیر گرفته تا مربی و بازیکن. اگر هرکسی فقط به فکر خودش باشد، پیشرفتی نخواهیم داشت. ورزش یعنی کار جمعی در این سالها شاهد بودم که چطور برخی از سالنها و زمینها بهجای توسعه، خراب شدند. مثلاً زمین آزادی، میدان بالا که خاطره مشترک چند نسل بود، حالا دیگر آن روح گذشته را ندارد.
کرمانیان تأکید کرد: امیدوارم روزی برسد که جوانهای کاشمر باافتخار بگویند ما از شهری آمدیم که به ورزش اهمیت دادهاند و اینکه ببینم یکی از این ورزشکاران در سطح ملی یا بینالمللی بازی میکند، برایم از هر چیز دیگری ارزشمندتر است.
وی افزود: ما نه پشتیبان داشتیم، نه تبلیغات، نه رسانه. فقط عشق بود و ایمان. امروز همه چیز دیجیتال شده، اما آن صمیمیت کمتر دیده میشود. در عوض، امکانات بیشتر شده، ارتباطات راحتتر و فرصت دیده شدن بیشتر است. اگر جوانها از این فرصت به درستی استفاده کنند، میتوانند موفقتر از ما باشند.
این پیشکسوت فوتبال به جوانان توصیه کرد: بهجای اینکه منتظر باشید کسی برایتان کاری کند، خودتان تلاش کنید. اگر واقعاً استعداد دارید، دیر یا زود دیده میشوید. ورزش پاداش صبر و پشتکار را میدهد. اگر مدیران ورزشی ما دلسوز، باانگیزه و اهل برنامه باشند، این شهر میتواند مرکز استعدادهای بزرگ شود؛ اما اگر مدیریت ضعیف و بیبرنامه ادامه پیدا کند، استعدادها از بین میروند.
وی گفت: تنها آرزویم این است که روزی برسد که هیچ جوانی به دلیل نداشتن زمین تمرین یا نداشتن توپ از ورزش دور نشود. کاش سالنها و زمینها همیشه پر از شور و نشاط جوانها باشد. گرچه شکست بخشی از مسیر است، از آن نترسید و فقط ادامه دهید. من ۶۵ سال دارم، اما هنوز وقتی بوی چمن را حس میکنم، قلبم تندتر میزند.
کرمانیان خاطرنشان کرد: در حالی که ورزش در کاشمر سالها با شور مردم و تلاش پیشکسوتان زنده مانده، اما فراز و فرودهای مدیریتی و تصمیمهای مقطعی، مسیر رشد آن را با چالشهای جدی روبهرو کرده است.
انتهای پیام
