چرا سلبریتیها در مورد شهدای پلیس موضعی نمیگیرند؟
سلبریتیهایی که با شعار مبهم «در کنار مردم» ژست میگیرند اما در برابر شهادت حافظان امنیت و خشونت سازمانیافته سکوت میکنند، با این تناقض آشکار، صداقت ادعای مرجعیت اجتماعی خود را به پرسش جدی میکشانند.
خلاصه خبر
گروه فارس پلاس: در روزهای اخیر، بخشی از فضای رسانهای کشور بار دیگر شاهد ژستهای تکراری برخی چهرههای شناختهشدهای بوده که با شعار کلی و مبهم «در کنار مردم» تلاش میکنند خود را در جایگاه مرجع اخلاقی و اجتماعی بنشانند. اما پرسش اساسی اینجاست: کدام مردم؟ آیا مردم فقط آن جریانی هستند که روایت مطلوب این افراد را بازتاب میدهند، یا همه شهروندانی که هزینه ناامنی، خشونت و آشوب را میپردازند؟تناقض رفتاری این سلبریتیها دقیقاً از همینجا آغاز میشود. همانهایی که در برابر کوچکترین اتفاق، بیانیههای احساسی و استوریهای پیدرپی منتشر میکنند، در برابر شهادت نیروهای پلیس و حافظان امنیت ــ جوانانی از همین مردم، با خانواده، آرزو ــ سکوتی معنادار و حسابشده پیشه میکنند.
سکوت چهرههایی مانند علی دایی، رضا کیانیان و حتی افرادی چون مولوی عبدالحمید در برابر جانباختن این نیروها، نه یک غفلت ساده، بلکه یک ترفند و انتخاب آگاهانه است؛ انتخابی که صداقت ادعای «همراهی با مردم» را بهشدت زیر سؤال میبرد.ایران طی سالهای گذشته رویدادهای مشابه آنچه امروز در برخی تجمعات میگذرد را بارها تجربه کرده است و حالا بعید است این افراد غافل از این باشند که در چه جایگاهی نقش آفرینی میکنند. روشن است که همه کسانی که در چند روز گذشته در برخی تجمعات به خیابان آمدند، معترض نیستند. اعتراض، مطالبهگری و نقد، تعریف و چارچوب دارد. اما آتشزدن، ایجاد رعب و ناامنی، تخریب اموال عمومی، حمله به نیروهای انتظامی و در نهایت به شهادت رساندن حافظان امنیت کشور نه اعتراض است و نه حتی اغتشاش بلکه یک جنگ تمام عیار میدانی است.چرا سلبریتیهای مدعی حاضر نیستند این مرز روشن را صریح و شفاف اعلام کنند؟ چرا خشونت را میبینند اما نامش را نمیبرند؟در نگاه این افراد آیا مردم همین افراد سازمان یافتهای هستند که با هماهنگی و مسلح وارد میدان می شوند و اقدام به خشونت و تیراندازی علیه نیروهای پلیس میکنند؟ چرا مادران و پدرانی که فرزندشان در لباس خدمت به شهادت رسیده، در نگاه این چهرههای پرادعا اساساً «دیده نمیشوند»؟
شهدایی که با شعار معترضان به شهادت نرسیدند بلکه شلیک گلوله از سلاح اغتشاشگران آنها را به شهادت رساند، هیچ جایی در ادعاها و ژستهای پرطمطراق این سلبریتی ها ندارند.
جمهوری اسلامی ایران بارها تأکید کرده که امنیت، خط قرمز جامعه و شرط اولیه هرگونه اصلاح و پیشرفت است. اعتراض بدون خشونت قابل شنیدن است، اما اغتشاش، تخریب و حمله به حافظان امنیت، نه صدای مردم است و نه خدمتی به مطالبات واقعی جامعه. چشم بستن بر این واقعیت، سادهلوحی نیست؛ مسئولیتگریزی است.
سؤال مهمی که این سلبریتیها عمداً از آن فرار میکنند این است: نیروهای شهید چگونه و توسط چه کسانی به شهادت رسیدند؟ اگر عاملان این خشونتها معترض نبودند، چرا از محکومکردن صریح آنها طفره میروند؟ این سکوتها و موضعگیریهای گزینشی، بیش از آنکه نشانه شجاعت باشد، نشاندهنده محاسبهگری رسانهای و ترس از ریزش مخاطب است.
مخاطب امروز آگاهتر از گذشته است. جامعه بهخوبی تفاوت میان همدردی صادقانه و ژستهای نمایشی را تشخیص میدهد. مرجعیت اجتماعی با سکوتهای یکطرفه و فهم ناقص از واقعیت شکل نمیگیرد.
با دنبال کردن صفحه فارس پلاس، از بهروزترین تحلیلها در حوزه سیاست داخلی و خارجی باخبر شوید.
17:47 - 18 دی 1404
نظرات کاربران
