تقریبا یک هفته است که حکومت دسترسی به اینترنت را برای مردم داخل ایران قطع کرده است. به گفته عفو بین‌الملل این تلاشی است برای سرکوب اعتراضات سراسری و جلوگیری از انتشار اسناد و شواهد سرکوب.

حکومت ایران سابقه‌ای طولانی در استفاده از قطع اینترنت به‌عنوان ابزار سرکوب دارد.

در جریان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ هم حکومت دسترسی به اینترنت را تقریبا به‌طور کامل قطع کرد. در خرداد ۱۴۰۴ و هم‌زمان با جنگ ۱۲ روزه اسرائیل و ایران هم همین کار انجام شد.

اما این بار قطع اینترنت مرحله‌ای تازه را نشان می‌دهد: گسترده‌تر، هدفمندتر و از نظر فنی پیشرفته‌تر از هر نمونه قبلی. خبری هم از کاهش یا پایان این محدودیت‌ها نیست؛ حتی به نظر می‌رسد محدودیت‌ها را دارند تشدید هم می‌کنند.

گزارش‌هایی رسیده است که نیروهای حکومت این‌روزها «خانه‌به‌خانه» دنبال گیرنده‌های ماهواره‌ای تلویزیونی مردم هستند؛ تجهیزاتی که البته همه این سال‌ها غیرقانونی بوده اما بیش از یک دهه است که در عمل درباره‌اش برخورد گسترده چندانی نمی‌شد.

گزارش شده که حالا تجهیزات اینترنت ماهواره‌ای استارلینک را هدف گرفته‌اند. استارلینک عملا به یکی از آخرین راه‌های ارتباط مردم ایران با جهان خارج تبدیل شده است، شاید هم تنها راه.

برآورد می‌شود دست‌کم ۵۰ هزار گیرنده استارلینک در داخل ایران وجود دارد، با وجود آنکه این شرکت آمریکایی در ایران فعالیت نمی‌کند.

پس از آنکه استارلینک همین دیشب، ۱۳ ژانویه / ۲۳ دی، پذیرفت فعلا از کاربران داخل ایران هزینه اشتراک نگیرد، امید برای دسترسی بیشتر به اینترنت ایجاد شد. اما برای کشوری با جمعیت بالای ۹۲ میلیون نفر، این دسترسی هم‌چنان خیلی جزئی است.

گیرنده‌ها را فقط از بازار سیاه می‌توان تهیه کرد که این‌روزها خطرناک‌تر از همیشه است. هزینه تهیه گیرنده‌های استارلینک هم عملا به جیب اکثریت ایرانیان نمی‌خورد که قدرت خریدشان بسیار کم شده است.