او وضعیت کنونی ایران را به «لحظه فرو ریختن دیوار برلین» تشبیه کرده و گفته است همانگونه که در پایان دهه ۱۹۸۰، سفارتخانههای غربی به پناهگاهی برای شهروندان آلمان شرقی تبدیل شدند، امروز نیز سفارتخانههای اروپایی میتوانند نقش مشابهی برای معترضان ایرانی ایفا کنند.
در پاییز ۱۹۸۹، همزمان با اوجگیری تحولات سیاسی در اروپای شرقی و مرکزی، هزاران شهروند آلمان شرقی تلاش کردند از کشور خود بگریزند. پس از آنکه مسیرهای فرار از طریق مجارستان و مرز چکسلواکی دشوار شد، بسیاری از آنان به سفارتخانههای کشورهای غربی پناه بردند.
پناه بردن به سفارت در پراگ
سفارت آلمان در پراگ به پناهگاهی برای هزاران شهروند آلمان شرقی تبدیل شد. جمعیت پناهجویان چنان افزایش یافت که فضای سفارت پاسخگوی همه نبود و تلاش دولت آلمان شرقی برای بازگرداندن آنان، بحران را تشدید کرد.
این وضعیت به موضوعی جدی در دیپلماسی بینالمللی بدل شد، چرا که بر اساس حقوق بینالملل، سفارتخانهها از مصونیت برخوردارند و دولت میزبان موظف به حفظ امنیت پناهجویان است.
بحران سفارتِ پراگ
این رویداد که بعدها به «بحران سفارت پراگ» شهرت یافت، به نمادی از مقاومت در برابر حکومت آلمان شرقی بدل شد. همراه با دیگر سیاستمداران این کشور، برای کمک به پناهجویان و انتقال آنان به آلمان غربی وارد عمل شد.
در تابستان ۱۹۸۹ و با پذیرش چند هزار شهروند آلمان شرقی در آلمان غربی، بحران به اوج خود رسید و فشار سیاسی بر حکومت آلمان شرقی افزایش یافت. این تحولات به شکلگیری فضایی انجامید که سرانجام به فروپاشی دیوار برلین در ۹ نوامبر همان سال منجر شد.
رخدادهای سفارت آلمان در پراگ یکی از نقاط عطف سقوط حکومت آلمان شرقی به شمار میرود؛ رویدادهایی که هم فشار بینالمللی بر این حکومت را افزایش داد و هم ناتوانی آن در مهار موج فرار شهروندان را آشکار کرد.
در نهایت، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۹ و پس از هفتهها مذاکره و فشار دیپلماتیک، هانس دیتریش گنشر به پراگ رفت و زمینه انتقال هوایی پناهجویان از سفارت به آلمان غربی را فراهم کرد؛ لحظهای نمادین که بعدها به یکی از تصاویر ماندگار مسیر اتحاد دوباره آلمان بدل شد.
وبر: اپوزیسیون در ایران شایسته حمایت ماست
مانفرد وبر در گفتوگو با روزنامه بیلد گفته است: «اروپا محکم در کنار مردم ایران ایستاده است. خشونت مرگبار حکومت ملاها علیه معترضان مسالمتجو به هیچوجه قابل توجیه نیست. اپوزیسیون شجاع ایران شایسته حمایت کامل ماست.»
او افزوده: «ما باید این افراد را از ترور دولتی محافظت کنیم. همه سفارتخانههای کشورهای عضو اتحادیه اروپا در ایران باید به پناهگاه تبدیل شوند تا معترضان بتوانند در آنها در امان باشند.»
پیشتر روبرتا متسولا، رئیس پارلمان اروپا نیز از دولتهای عضو اتحادیه اروپا خواسته بود حمایت بسیار قویتری از اعتراضها علیه حاکمیت ایران نشان دهند. او در یک گفتگوی اختصاصی با یورونیوز تاکید کرده بود که اروپا نباید در این زمینه منتظر اقدام ایالات متحده بماند.
او همچنین ورود همه نمایندگان رسمی جمهوری اسلامی ایران به پارلمان اروپا را ممنوع کرده است.
آمار قربانیان
بر اساس گزارش سازمان حقوق بشری هنگاو، از آغاز اعتراضها در ایران تاکنون بیش از ۲۵۰۰ نفر در جریان سرکوب دولتی کشته شدهاند.
برخی برآوردهای دیگر شمار جانباختگان را بیش از ۶۰۰۰ نفر و تعداد بازداشتشدگان را حدود ۱۰ هزار نفر اعلام میکنند.
قوه قضاییه ایران بازداشتشدگان را «اغتشاشگر» مینامد و آنان را به «محاربه» متهم میکند؛ اتهامی که بر اساس قوانین جمهوری اسلامی میتواند مجازات اعدام در پی داشته باشد.
